คงไม่มีแล้ว วันที่โดดเรียนด้วยกัน
คงไม่มีแล้ว วันที่มานั่งดูดบุหรี่กับพวกมึง
คงไม่มีแล้ว วันที่วิ่งหนีอาจารย์ด้วยกัน
คงไม่มีแล้ว วันที่โดดเรียนมานั่งที่ห้องน้ำ
คงไม่มีแล้ว วันที่นั่งเชียร์พวกมึงเตะบอลแม้แดดร้อน
คงไม่มีแล้ว วันที่ดีดกีต้าร์ร้องเพลงด้วยกัน
คงไม่มีแล้ว วันที่ไล่คนอื่นเมื่อมานี่งโต๊ะกินข้าวของกลุ่ม
คงไม่มีแล้ว วันที่เดินเข้าไปถามคนอื่นว่า"มองหน้ากูทำไมว่ะ"
คงไม่มีแล้ว วันที่มานั่งรอพวกมึงแต่เช้าที่ใต้สพาน
คงไม่มีแล้ว วันที่นั่งรอรถเมล์หน้าป้ายกลุ่มใหญ่ๆ
คงไม่มีแล้ว วันที่เดินกอดคอกันโดยไม่อาย
คงไม่มีแล้ว วันที่พูดคุยกันเวลาเค้าสวดมนต์
คงไม่มีแล้ว วันที่หัวเราะด้วยกัน ปลอบใจเมื่อผิดหวัง
คงไม่มีแล้ว วันที่แย่งขนมกันกิน
คงไม่มีแล้ว วันที่นั่งด่าพ่อล่อแม่กัน
คงไม่มีแล้ว ตะโกนแหกปากด่ากันแรงๆ
คงไม่มีแล้ว วันที่เล่นกันแรงๆโดยไม่เคยโกด
คงไม่มีแล้ว วันที่นั่งดูดกุด้วยกันที่หอ
คงไม่มีแล้ว วันที่นั่งในห้องปกครองด้วยกัน
จำไว้วันเหล่านั่นอาจจะไม่มีอีกแล้ว จงจำคำที่กูบอกด้วยนะ
”กูรักพวกมึงว่ะเพื่อนๆ”